Johann Eduard Erdmann

Johann Eduard Erdmann (1805–1892) was 56 jaar lang hoogleraar in Halle en een universeel geleerd filosofiehistoricus, die alle relevante filosofen in de oorspronkelijke talen las.

Bij de ontsluiting van de bronnen verrichtte hij pionierswerk: de eerste kritische Leibniz-uitgave, het inzicht in het belang van Leibniz’ brieven, studies over de middeleeuwse filosofie. Zijn belangrijkste historiografische werken — de Versuch einer wissenschaftlichen Darstellung der Geschichte der neueren Philosophie (1834–1853) en de Grundriß der Geschichte der Philosophie (1865) — waren methodische vernieuwingen en internationale standaardwerken.

Binnen de school stond hij in het rechtse centrum, wat politiek-religieus is bedoeld en niet in de zin van het latere spraakgebruik: hij was een wereldwijs, liberaal, internationaal verbonden geleerde, tegelijk aanhanger van Bismarck en persoonlijk vriend van de Franse premier Thiers. Als enige van de prominenten was hij niet bij de vriendenuitgave betrokken.

Zijn kritieken op Strauss, Feuerbach, Bauer en Stirner behoren tot het scherpste wat de school over zichzelf heeft voortgebracht.